Wednesday, September 24, 2008

Good news

This morning Burma got a good news. I was very happy to know that our respected journalist  U Win Tin was released. His is still strong and well determined to stand in front of people.
ဆရာၾကီးကေတာ့ ထက္ထက္ျမတ္
ျမတ္နဲ႕ ျပတ္ျပတ္သားသားပါပဲ။


ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ email နဲ႕ေရာက္လာေလးတစ္ခု သေဘာက်လို႕ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ Hip-Hop သီခ်င္းလို႕ထင္တာပဲ။


ေမြးရပ္ေျမရဲ ့အေၾကာင္း (by
ေကာင္းကင္ကို)


ကမၻာအႏွံ႔ က “ေရႊ”…တံဆိပ္ ေလာ္စပီကာ ေတြ
ကူပါ ကယ္ပါ တေၾကာ္ေၾကာ္ေအာ္ေနရတဲ့
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ့ ေမြးရပ္ေျမ အေၾကာင္း နဲ ့
ခင္ဗ်ားတို ့နားထဲကို သံရည္ပူ ေလာင္းပါရေစ ။
ဆရာဝန္ေတြက ေဆးေရာင္း
အင္ဂ်င္နီယာေတြက ေစ်းေရာင္း
ေတာ္သူေတြအကုန္ ေဘးေဂ်ာင္း
လူငယ္ေတြ အကုန္ အေတြးေစာင္း
ခြင္ရွာႏုိင္မွ သူေဌးေလာင္း ျဖစ္ႏုိင္မယ္။
အစိုးရကအစ သူခိုးဓားျပ ေတြဆို
ေပါင္းစားတတ္ရင္ေတာ့ မိုးက်ေရႊကိုယ္
တိုင္းျပည္တစ္ခုလံုး ပုိးက်ေနလို ့
သူမ်ားဆီမွာ ကၽြန္ခံဖုိ ့ goၾကေပဗ်ိဳ ့။
ညာဥ့္ငွက္မေလး တစ္ေယာက္က ေဖာက္သည္ေမွ်ာ္
မိန္းမတန္ဖိုးကုိ ေရာင္းဖို ့ေစာင့္ေနမယ္ေနာ္တဲ့။
ေစ်းသည္မေလးတစ္ေယာက္က ဝယ္သူေမွ်ာ္
အေၾကြးပင္လယ္ၾကီးထဲ ကယ္သူမေပၚ
ေခတ္ၾကီးကိုက လည္သူေဆာ္
ေရွ ့ေနာက္ မစဥ္းစားမိခဲ့တဲ့ ေမာင္ႏွံ
ရွိသမွ် ပစၥည္းေလးေတြကို ေပါင္ႏွံ
ေမြးလာမယ့္ ကေလးကေတာ့ အေခ်ာင္ခံ။
ဂ်ာနယ္ေတြက အတင္းအဖ်င္း ေရာင္းစား
လူပြဲစားေတြက အခ်င္းခ်င္း ေရာင္းစား
လူတစ္ခ်ိဳ ့က လမ္းမေတြေပၚမွာ ေတာင္းစား
ကေလးငယ္ တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ ့ေက်ာင္းသြား
ပါရာဒို တစ္စီးက ဗြက္ေတြ စင္ေအာင္ ေမာင္းသြား
ငါတုိ႔ ငိုသံေတြကို
အိမ္နီးခ်င္း ႏုိင္ငံတစ္ခ်ိဳ ့က မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနၾကတယ္။
ဖ်ာခင္းခ်င္သူ တစ္ခ်ိဳ ့ကလည္း သနားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနၾကတယ္။
မီးခဲကိုင္ထားရသလိုပဲဆိုတဲ့ ေစတနာရွင္တို ့၊
ဦးတည္ခ်က္ ဆယ့္ႏွစ္ရပ္နဲ ့ လူ ့ျပည္ကိုဖ်က္ေနတာလား။
ခင္ဗ်ားတို ့စကားလံုး ၾကီးၾကီးေတြက ေကာ္ပီ သံစဥ္ပါ။
တစ္ျပည္လံုးလည္း နားညဥ္းေနျပီ… ေအာ္ဂလီ ဆန္ခ်င္စရာ။
ကုိယ့္ကိုယ္ကုိ ျပန္ၾကည့္မိေတာ့လည္း
မႏွစ္ကလည္း ဒီေနရာ
ဒီႏွစ္လည္း ဒီေနရာ
ရပ္ေနလည္း ဒီေလာက္
ေျပးသြားလည္း ဒီေလာက္မို ့
ငါ ့ေျခေထာက္ ေတြကေတာင္ ငါ့ကို ေျပာတယ္။
သူတို ့ဆက္မေလွ်ာက္ခ်င္ေတာ့ဘူးတဲ့။
ငါ့လက္ေတြကလည္း သစၥာေဖာက္ျပန္တယ္။
အရွံဳးေပး လက္ေျမွာက္ျပီး ေထာက္ခံတယ္။
ဒီလုိနဲ ့...
စိတ္ထဲမွာပဲ သိမ္းထားေနရတဲ့ အိပ္မက္ေတြလည္း ေခါက္ရိုးေၾက။
ျဖစ္ခ်င္တာနဲ ့ျဖစ္လာတာေတြက ေဇာက္ထုိးေတြ။
လူ ့သက္တမ္း တစ္ဝက္က်ိဳးျပီဆိုတဲ့ အခ်က္ေပးသံေတြလည္း ျမည္လာျပီ။
က်န္တဲ့သက္တမ္း တစ္ဝက္ကို ဆက္ေလွ်ာက္လွမ္းဖုိ ့ေတာင္ အီလာျပီ။
“ဆန္တစ္ျပည္ကို ၁၅၀၀ ေတာင္” အဲဒါ အဘြားညဥ္းတဲ့ အသံ။
“ျမန္မာျပည္ဟာ ဘယ္သူမွ မေနခ်င္ၾကေတာ့တဲ့ အရပ္ ျဖစ္သြားျပီ” အဲဒါ ခါးသီးတဲ့ အမွန္။
ဒီၾကားထဲ…
နာဂစ္က တစ္ခ်က္ေမႊ ့
ဧရာဝတီက လူေတြခမ်ာ အသက္ေစ့
တစ္ခ်ိဳ ႔လူေတြကလည္း အကြက္ေရႊ ့
အစိုးရ ကုလားထုိင္ကေတာ့ တစ္ခ်က္မေရြ ့
ျမန္မာျပည္ၾကီးကေတာ့ ဝမ္းဗိုက္ေဟာင္းေလာင္းနဲ ့အခက္ေတြ႔။
အစိုးရကအစ သူခိုးဓားျပ ေတြဆို
ေပါင္းစားတတ္မွ မိုးက်ေရႊကိုယ္
တိုင္းျပည္တစ္ခုလံုး ပုိးက်ေနလို ့
သူမ်ားဆီမွာ ကၽြန္ခံဖုိ့ goၾကေပဗ်ိဳ ့။
(ေကာင္းကင္ကို)

5 comments:

  1. ဗ်ိဳ႕ .. ကိုႀကီးဒႆန .. ေမ့ေလာက္ၿပီရွိမွပဲ ျပန္ျပန္ေပၚလာေတာ့တယ္ ။ အင္း .. အားသလို စိတ္ပါသလိုသာေရးပါဗ်ာ ။ က်ေနာ္တို႕ လည္း အားသလိုသာ လာဖတ္တာေပါ့ ။
    အဲ့ဒီ အကို႕ ေမးလ္ထဲေရာက္လာတာ ဟစ္ေဟာ့ သီခ်င္း မဟုတ္ဘူးဗ် ။ ေကာင္းကင္ကို ဆိုတဲ့ ဘေလာ္ဂါတစ္ေယာက္ေရးတဲ့ ကဗ်ာ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ ။ အသံုးအႏႈန္းနဲ႕ ကာရံေတြက ဟစ္ေဟာ့ ဆန္ဆန္ဆိုေတာ့လည္း ထင္မယ္ဆို ထင္ေလာက္စရာေပါ့ဗ်ာ .. :) သီခ်င္းလုပ္ဆိုမယ္ ဆိုလည္း ရေလာက္တာေပါ့ ။ အဲ .. အဲ ..က်ေနာ္ေျပာတာ ကဗ်ာဆရာ ျပန္ၾကားရင္ အသည္းကြဲေနပါဦးမယ္ ။ ဘေလာ့ဂ္ေလာက က နာမည္ေက်ာ္ကဗ်ာဆရာေတြထဲက တစ္ေယာက္ပဲဗ်ိဳ႕ ။ သြားရင္းလာရင္းနဲ႕ဲ သူ႕ လိပ္စာေတြ႕ ပါလိမ့္မယ္ ။ တကယ္မိုက္တဲ့ ကဗ်ာေတြ ရွိတယ္ဗ် ။
    အကိုလည္း တလ တခါေလာက္ေတာ့ ေရးဦးေလဗ်ာ ။ ဘာပဲ ေရးတင္တင္ပါ ။
    အိုေက ..ဘရားသားေရ .. keep on ..

    ReplyDelete
  2. If you can, Pleases!Send to me this KaungKiKo's Poem. I don't no how to copy it.Ok! Thankyou veryvery much !!!!

    ReplyDelete
  3. welcome back!
    ေပ်ာက္ေနတာၾကာေပါ့။ အသက္ရွိေနေသးတာသိရေတာ့အရမ္း၀မ္းသာပါတယ္။

    ReplyDelete

Note: Only a member of this blog may post a comment.